Blog

Voor elke week hebben we een vast programma. Iedere dag begint met een incheck. Hierin blikken we terug op de dag ervoor en staan we stil bij het gevoel van dat moment. Zo blijven we scherp en helpen we elkaar met feedback. Op deze manier worden we samen bewust van wat we nodig hebben in die dag.

De verdere invulling is per dag verschillend. Op maandag bespreken we het verloop van het weekend. Veel deelnemers komen tijdens het weekend terug in de omgeving waar ze gebruikt hebben. Daarom bespreken we de triggers die er waren, situaties die zich voordeden maar ook welke rol herstel speelde in het weekend. Zo proberen we elkaar te helpen om langzaam weer terug te keren naar een oude of uiteindelijk nieuwe woonplek.

Op dinsdag is er regelmatig een verdieping doormiddel van psycho-educatie. De deelnemers krijgen dan voor zichzelf inzichtelijk hoe verslavingen en bepaalde patronen werken. Op woensdag volgt de doelengroep waarin we elke deelnemer een doel geven. Deze doelen worden gemaakt en besproken met de groep om zo elkaars blinde vlekken aan te wijzen. Spiegels worden voorgehouden en zo leert iemand zijn eigen gedrag te veranderen.

Op donderdag wordt het weekend voorbesproken. Hierin wordt vooral gekeken naar de voorbereiding op triggers en onverwachte situaties. Op vrijdag sluiten we de week af met een groepsles bij de lokale sportschool. Zo is er genoeg te doen elke week.

Klinkt leuk maar de deelnemers hebben hier natuurlijk ook een mening over. Zij weten wel raad met de invulling. Leuke dingen doen met elkaar, nieuwe herinneringen maken, ervaringssprekers, kickboksen. Allemaal ideeën om de groep dichter bij elkaar te brengen maar ook herstel eigen te maken.

Zo proberen we de zorg precies op maat te maken en passen we ons aan de deelnemers aan. Wel binnen bepaalde grenzen natuurlijk. Anders zijn we straks aan het hiken in Noorwegen of op safari in Afrika. Het blijft tenslotte de ziekte van meer…

De afgelopen week stond in het teken van de verkiezingen. Veel mensen zullen keuzestress hebben gehad. Bij onze deelnemers speelt dat ook. Niet perse voor de verkiezingen maar wel op veel andere gebieden.

Wat ga ik straks doen als ik uit het safehouse ben? Wat wil ik eigenlijk doen? Wie ben ik? Allemaal vragen die om een antwoord vragen. Maar wat als ik de verkeerde keuze maak? En dan zie je de onrust ontstaan.

Sommige deelnemers gaan daar in op en vergeten wat belangrijk is om eerst te doen. Andere proberen zich niet te laten beïnvloeden door alle gedachten over hoe verder. Zo heeft iedereen zijn eigen proces.

Een hogere macht kan hier bij helpen. Hoewel dit sommige deelnemers afschrikt kunnen we het er samen over hebben. Klein maken helpt dan het beste. Stap 1, 2, 3 van het programma toepassen maar dan simpel.

1: Ik weet het niet.

2: Iets of iemand anders kan me helpen

3: Ik vertrouw erop dat door die hulp de uitkomst goed is.

Het blijft mooi om te zien hoe iedereen in zijn eigen weg worstelt. Vooral als er tijdens die worsteling ineens een lichtpuntje wordt ervaren. Dat geeft dan weer vertrouwen om door te gaan. Om nog meer dingen te ontdekken.

Ook ons als begeleiders geeft het nieuwe energie. Zo veranderen we langzaam wat dingen aan het programma om nog meer resultaat te boeken. Gelukkig kunnen we dan de eerste 3 stappen toepassen op onze eigen manier.

1: We hebben geen idee hoe de toekomst eruit ziet.

2: We weten dat God ons helpt in onze weg.

3: We vertrouwen erop dat het dan precies gaat zoals Hij dat wil.

Loslaten geeft houvast!!

Elke deelnemer staat op zijn eigen punt in het safehouse. De één is net nieuw en een ander werkt al hard aan zijn uitstroom. Elke fase heeft wel iets.

De eerste fase is vooral de landingsfase. Het ont-moeten maar ook het beginpunt in kaart brengen. Heeft de deelnemer schulden? Wat wil je gaan doen in de toekomst? Veel vragen die op de deelnemer afkomen. Samen brengen we in kaart waar we naar toe willen.

De tweede fase is meer gericht op het re-integreren in de samenleving. Hierin gaat de deelnemer zich bezig houden met vrijwilligerswerk. Hij breidt dit langzaam uit om zo te wennen aan verantwoordelijkheid dragen en andere dingen. Tijdens deze fase begint ook de voorbereiding op het plan voor de uitstroom.

De derde fase richt zich op het uitbouwen van verlof en het beginnen van werk/opleiding. Tegelijkertijd wordt er ook actief gezocht naar een locatie waar de deelnemer gaat wonen. Dit kan weer thuis bij familie zijn maar een zelfstandig plek behoort ook tot de mogelijkheden. Het moment van uitstroom wordt uitgebreid voorbereid om zo een goede start te kunnen maken.

In de laatste fase ondersteunen we de deelnemer in zijn nieuwe situatie. Zo helpen we de deelnemer om zijn herstel op 1 te houden. Daarnaast denken we mee in een plan voor wanneer de begeleiding helemaal stopt. Langzaam bouwen we af en laten we de deelnemers los.

Iedere deelnemer loopt deze route op zijn eigen manier. Het doet me denken aan vlinders. Ze zien er allemaal zo verschillend uit en toch zijn ze allemaal begonnen als rups. Het blijft een mooi proces.

Tijdens een klinische opname wordt wel eens gezegd: ‘je moet 1 ding veranderen en dat is : ‘alles!’ Ga er maar aan staan. Een ander nummer, een andere woonplaats maar nog veel belangrijker: ander gedrag. Oud gedrag is vaak het lastigste om te veranderen en kost ook veel tijd. Toch komen we samen een heel eind.

Dat is het mooie aan een safehouse. Fellows om je heen die ook voor hun herstel kiezen. Fellows die je kunnen spiegelen maar ook kunnen steunen als je het moeilijk hebt. Het blijft mooi om te zien hoe dit proces werkt.

Ook deze week waren er verschillende momenten waarop er gespiegeld kon worden naar elkaar. Sommigen deelnemers schieten eerst in de verdediging en anderen reageren vanuit weerstand. Uiteindelijk durft iedereen in de spiegel te kijken. Vervolgens is het de uitdaging om het ook echt anders te gaan doen.

Eerlijk is eerlijk, de uitdaging begint vaak met een verwachting. Zo gaat het worden als het me lukt. Het mooie hieraan is eigenlijk heel simpel. Zoals verwacht loopt alles anders...