Een van de kenmerken van verslaving is isolatie. Dit begint vaak klein: een keer afzeggen of niet komen opdagen. Na verloop van tijd wordt dit steeds groter. Zo groot dat verslaafden soms dagenlang niet buiten komen. Zij sluiten zich volledig af van de buitenwereld en gaan op in het gebruiken. Contacten vervagen of verdwijnen en uiteindelijk blijven ze alleen achter.
Afgelopen week spraken verschillende deelnemers uit hoe eenzaam ze zich konden voelen in een grote groep. Het maakte niet uit hoeveel mensen er waren; toch voelden ze zich eenzaam. Een sociaal isolement draagt dan niet bij aan de oplossing van dit probleem. Als verslaafden dit willen veranderen, is de eerste stap om uit het isolement te stappen. Want alleen gaan ze het niet redden.
Daarom is het zo krachtig wanneer een deelnemer zelf om hulp vraagt. Eigenlijk spreekt diegene daarmee de wens uit om te veranderen. De kracht van de hulpvraag is daarom wat ons betreft niet te onderschatten. Dat belang zien we steeds weer terug in het safehouse. Sommige deelnemers hebben het nodig dat wij hen de juiste vraag stellen. Zo reiken we hen de hand om deze stap te zetten.
Wat heeft dit dan allemaal met elkaar te maken? Wij denken: alles. Zonder vraag kom je niet uit het isolement. Zonder isolement kun je gaan breken met je verslaving. Zonder verslaving kun je een gevoel van vrijheid ervaren. En met een gevoel van vrijheid is de kans groter dat je gelukkig wordt. Al blijft dat natuurlijk maar de vraag…
