De afgelopen week stond in het teken van de verkiezingen. Veel mensen zullen keuzestress hebben gehad. Bij onze deelnemers speelt dat ook. Niet perse voor de verkiezingen maar wel op veel andere gebieden.
Wat ga ik straks doen als ik uit het safehouse ben? Wat wil ik eigenlijk doen? Wie ben ik? Allemaal vragen die om een antwoord vragen. Maar wat als ik de verkeerde keuze maak? En dan zie je de onrust ontstaan.
Sommige deelnemers gaan daar in op en vergeten wat belangrijk is om eerst te doen. Andere proberen zich niet te laten beïnvloeden door alle gedachten over hoe verder. Zo heeft iedereen zijn eigen proces.
Een hogere macht kan hier bij helpen. Hoewel dit sommige deelnemers afschrikt kunnen we het er samen over hebben. Klein maken helpt dan het beste. Stap 1, 2, 3 van het programma toepassen maar dan simpel.
1: Ik weet het niet.
2: Iets of iemand anders kan me helpen
3: Ik vertrouw erop dat door die hulp de uitkomst goed is.
Het blijft mooi om te zien hoe iedereen in zijn eigen weg worstelt. Vooral als er tijdens die worsteling ineens een lichtpuntje wordt ervaren. Dat geeft dan weer vertrouwen om door te gaan. Om nog meer dingen te ontdekken.
Ook ons als begeleiders geeft het nieuwe energie. Zo veranderen we langzaam wat dingen aan het programma om nog meer resultaat te boeken. Gelukkig kunnen we dan de eerste 3 stappen toepassen op onze eigen manier.
1: We hebben geen idee hoe de toekomst eruit ziet.
2: We weten dat God ons helpt in onze weg.
3: We vertrouwen erop dat het dan precies gaat zoals Hij dat wil.
Loslaten geeft houvast!!
