Blog

Zo richting het einde van het jaar staan we even stil bij wat er allemaal gebeurd is in het afgelopen jaar. Samen beleven we de mooie en minder mooie momenten opnieuw.

In februari van dit jaar breidde ons team zich uit naar vier medewerkers. Samen zijn we gegroeid tot het team dat er nu staat. Het leuke is dat er vanaf 1 januari weer een nieuwe collega het team komt versterken. Zo blijven we ook komend jaar doorgroeien.

In het afgelopen jaar zijn er verschillende deelnemers binnen ons safehouse geweest. Sommigen hebben het traject afgerond en anderen vertrokken vroegtijdig. Dan blijft altijd de vraag hoe het nu met hen gaat. Soms is het ook best moeilijk om iemand los te laten, juist als je zelf de gevaren al ziet ontstaan.

Samen kijken we terug op een bijzonder jaar waarin we verschillende ontwikkelingen hebben doorgemaakt. Achter de schermen zijn we druk bezig geweest met de ontwikkelingen voor volgend jaar. Afgelopen week hebben we deze plannen met onze deelnemers gedeeld. In de komende maanden gaan we hier steeds meer over delen met de buitenwereld.

Maar goed, voordat we verder kijken, kijken we eerst even terug. Maar niet te lang. Want als je te lang achterom kijkt, rijd je vanzelf tegen een boom aan. Daarom alvast een gelukkig nieuwjaar en tot 2026!

Afgelopen weken merken we dat verschillende deelnemers stappen vooruit zetten in hun proces. Herstel komt steeds meer op 1.

Soms is het echter nodig om iemand te waarschuwen. Afgelopen week stroomde er een deelnemer uit die het nodig had om op scherp gezet te worden. Heel duidelijk kun je dan zien dat je terug krijgt wat je in je herstel stopt.

Het is namelijk niet zo dat een verslaafde gewoon moet stoppen met gebruiken. Dat hebben we al zo vaak geprobeerd, dat lukt gewoon niet. Het is niet voor niets een ‘ver-slaaf-ing’. Hoe dan ook moeten we gebruiken ondanks alle ellende die het veroorzaakt.

Daarom is herstel zo belangrijk. De ziekte verslaving zal altijd op de loer liggen om ons te pakken te nemen. Herstel is dus heel hard werken. Er is een intern onderzoek nodig om gedrag te kunnen veranderen. We moeten onszelf een behoorlijk aantal keer tegenkomen op verschillende vlakken. Maar daarna ook iets nieuws proberen.

Het is alsof de middelen onze zijwieltjes waren om met het leven om te gaan. Nu moeten we zonder zijwieltjes leren fietsen. Zwierend en zwabberend maar uiteindelijk met resultaat. Het is een prachtig proces om te zien.

Als begeleider is er dan ook wel eens de ruimte om dichterbij te komen. Zo kan je verbinden in kwetsbaarheid en laten zien waar je zelf vandaan komt. Op die dagen vergeet je alles wat bijzaak is. Het enige wat je dan doet is genieten van de verbinding. Genieten van de kleine dingen die bijzonder zijn. Maar vooral de vruchten plukken van het harde werk.

Zoals het begin. Voor wat hoort wat…

Tijdens ons programma proberen we deelnemers te leren om in het hier en nu te leven. Alleen voor vandaag is het belangrijkste. Toch blijkt dat nog best lastig te zijn.

Verschillende deelnemers zijn inmiddels al een eind op weg in hun traject. Dat betekent dat ze zich gaan bezighouden met hun uitstroom. Waar ga je straks wonen? Waar ga je werken? Hoe ga je daar gezond mee om? Dit kan een hoop onrust veroorzaken en je afhouden van het hier en nu. Het is echter geen garantie dat de lengte van je traject bepaalt of je met de toekomst bezig bent. Voor sommigen begint dit al vanaf de eerste dag. Meestal wil iemand dan te snel en trekken we even aan de rem.

Anderen zijn juist gericht op het verleden. Trauma’s die zijn opgelopen, maar ook onbeantwoorde vragen, kunnen een belemmering zijn voor het dagelijkse leven. Het blijft belangrijk om de pijn uit het verleden aan te gaan. Daarom is het lastig om hierin balans te vinden, want je kunt zomaar ineens getriggerd worden.

Terwijl we samen met onze deelnemers aan al deze onderwerpen werken, brengen we ze ook steeds weer terug naar het hier en nu. Wat kun je vandaag doen om verder te komen? Wat heb je daarvoor nodig? Wat ons betreft begint het met de belangrijkste basis: niet gebruiken. Als we vandaag niet gebruiken, hebben we namelijk nog een kans om het goed te doen. Zodra we gebruiken, denken we daar niet meer aan. Dan draait het alleen nog maar om het middel.

De komende dagen zijn best een beetje spannend voor onze deelnemers. Door dit samen voor te bereiden en hen bewust te maken van de risico’s proberen we terugval te voorkomen. Daarom is ons doel voor de komende dagen, en daarna: niet gebruiken. Dan volgt de rest vanzelf wel.

Eerlijkheid duurt het langst, dat staat vast. Tenminste, voor sommigen dan. Als herstellende verslaafden is eerlijk zijn over je verslaving een mooie stap om te beginnen aan je herstel. De vraag is alleen wat het je dan gaat opleveren.

Wanneer we ervoor kiezen om eerlijk te worden, betekent dit vaak dat we geheimen niet langer verbergen. Tijdens het gebruik waren we namelijk meesters in het verdraaien van de waarheid. Zo goed dat we er zelf vaak echt in geloofden. Alles wat krom is, praatten we weer recht, en soms andersom net zo. Want wij geloofden dat het echt zo was.

Daarom is beginnen met eerlijkheid zo belangrijk. Het brengt je in de realiteit en laat je zien waar je staat. Dit hoeft niet altijd leuk te zijn, maar levert je wel veel op. Het zorgt ervoor dat je niet meer hoeft te onthouden wat je tegen wie hebt verteld. Het zorgt ervoor dat je de waarheid onder ogen durft te komen. Het zorgt ervoor dat je steeds meer dingen een plek kunt geven.

Dit is dan ook één van de doelen die wij proberen te realiseren voor onze deelnemers. Als alles namelijk een plek krijgt, kun je verder zonder dat je telkens moet opruimen. Ook al valt er dan af en toe ineens iets uit een kast, het maakt je niet van slag. Dan heb je écht innerlijke rust. Voordat het zover is, moeten we wel een lange weg afleggen. We zijn niet in één dag verslaafd geraakt, dus denk erom: rustig aan. Dan komt de rust vanzelf.